آلبوم اسب

Horse

تعداد عکس های این آلبوم : 9
تعداد نظرات : 4

|عکس و مطالب جدید خود را در رابطه با این آلبوم، از طریق آپلود سنتر سایت، برای ما ارسال نمایید تا بنام خودتان در سایت قرار گیرد.|

| Please send us, your photos and information in relation to this album, by upload center... or this Email: memarjoon@gmail.com|

1 
آشنایی کوتاه با اسب

horse-face


شاخه (Phylum) : مهره داران

کلاس (Class) : پستانداران

رديف (Order) : فردسمان

خانواده (Family) : اسبیان

نژاد (Genus) : اسبان

تغذيه (Nutrition) :  علوفه، چمن و ديگر رشته‌های گياهی

حداکثر سرعت (Speed) : به طور ميانگين 6.4 کيلومتر بر ساعت
                                      اگر دو گام دو گام بجهند 13 تا 19 کيلومتر بر ساعت
                                      اگر سه گام سه گام بجهند 19 تا 24 کيلومتر بر ساعت
                                      اگر چهارنعل بتازد 40 تا 48 کيلومتر بر ساعت
                                      تاختن چهارنعل در بازه زماني کوتاه 88 کيلومتر بر ساعت

Muybridge_race_horse


اندازه قد (Height) : اسب‌هاي سواري کم‌وزن از 142 تا 163 سانتي‌متر
                              اسب‌هاي سواري بزرگ از 157 تا 173 سانتي‌متر
                              اسب‌هاي سنگين‌وزن از 163 تا 183 سانتي‌متر
                              اسب سمپسون 220 سانتي‌متر (بزرگترین اسب)
                              اسب پوني 147 سانتيمتر
                              اسب فالابلا 76 سانتيمتر (اسب بسيار کوچک)
                              اسب تامبلينا 43 سانتي‌متر (کوچک‌جثه‌ترين اسب جهان)

زيستگاه (Habitat) : تقریبا در سراسر جهان

اسب يکي از دو زيرگونه‌هاي اسب وحشي است. اين جانور پستاندار و فَردسُم است و به تيره اسبيان تعلق دارد. مبدا پیدایش اسب از 45 تا 55 ميليون سال پيش به اين سو آغاز شده است، گذشته اسب‌هاي بزرگ و تک‌سم امروزي به جانوراني کوچک‌جثه و چندسم باز مي‌گردد. نزديک به 4000 سال پيش از ميلاد انسان تلاش کرد تا اسب را اهلي کند. گمان بر اين است که تا سال 3000 پيش از ميلاد اسب‌هاي اهلي در جاهاي گوناگوني از زمين حضور داشتند. البته اسب‌هايي وجود دارند که هرگز اهلي نشده‌اند؛ براي نمونه اسب شوالسکي تنها زيرگونه‌اي است که واقعاً تاکنون وحشي باقي‌مانده است.

اندام‌هاي اسب به گونه‌اي است که به آن اجازه مي‌دهد بي درنگ سرعتش را در برابر درندگان بالا برد. اسب توان بالايي در نگه داشتن تعادلش در هنگام دويدن دارد، همچنين مي‌تواند بي درنگ خود را آماده نبرد يا فرار از دشمن کند. اسب‌ها مي‌توانند به صورت ايستاده يا نشسته بخوابند. دوران بارداري اسب ماده (ماديان) نزديک به يازده ماه است. نوزاد اسب که کُرّه نام دارد اندکي پس از آنکه به دنيا آمد مي‌تواند روي پاهايش بايستد و بدود. اسب در پنج سالگي کاملاً بالغ مي‌شود و مي‌تواند ميان 25 تا 30 سال نيز عمر کند.

سه دسته مهم خلق و خوی اسب: اسب‌هاي سرزنده يا پُرحرارت که مي‌توانند سرعت‌هاي بالا داشته باشند.
                                                    اسب خونسرد مانند اسب‌هاي بارکشي و پوني که براي کار سنگين و سرعت کم مناسبند.
                                                    اسب‌هاي خون‌گرم که از ترکيب دو نژاد ديگر بدست آمده‌اند و براي سواري‌ با هدف ويژه آموزش مي‌بيند.
امروزه بيش از 300 گونه اسب در جهان وجود دارد که هرکدام براي هدف ويژه‌اي پرورش مي‌يابند.

انسان و اسب در موردهاي گوناگوني به صورت رقابتي يا غير رقابتي با هم مرتبط هستند؛ مانند کار به صورت اسب پليس، کشاورزي، کارهاي تفريحي و درماني. از ديرباز اسب‌ها در ميدان‌هاي جنگ کاربرد داشته‌اند و به همين دليل فن‌ها و ابزارهاي سوارکاري و کنترل اسب بسيار

گسترده‌اند. محصولات بسياري از اسب بدست مي‌آيد که از آن جمله مي‌توان به: گوشت، شير، مو، استخوان، پوست و برداشت مواد دارويي از ادرار ماديان باردار اشاره کرد. انسان‌ها براي اسب‌هاي اهلي خوراک، آب، پناهگاه، مراقبت‌هاي پزشکي و نعل فراهم مي‌کنند.امروزه در سراسر جهان اسب‌ها در کاربردهاي تفريحي، ورزشي و... ديده مي‌شوند. سازمان خواربار و کشاورزي ملل متحد برآورد کرده بود که تا سال 2008 نزديک به 59,000,000 اسب در سراسر جهان زندگي کند که 33,500,000 آن، از آن آمريکا، 13,800,000 از آن آسيا، 6,300,000 از آن اروپا و درصد کمتر آن‌ها از آن آفريفا و اقيانوسيه باشد. برآورد شده است که 9,500,000 اسب تنها در ايالات متحده آمريکا زندگي مي‌کند.

سازمان‌هاي آمريکايي دريافته‌اند که فعاليت‌هاي اقتصادي در ارتباط مستقيم با اسب سرمايه‌اي نزديک به 39 ميليارد دلار را در اين کشور جابجا مي‌کند که با افزودن فعاليت‌هاي در ارتباط غير مستقيم با اسب اين رقم به 102 ميليارد دلار مي‌رسد. در يک نظر سنجي که در سال 2004 از سوي انيمال پلانت با شرکت 50,000 نفر از 73 کشور بر‌گزار شد، اسب‌ها رتبه چهارمين حيوان دوست داشتني مردم را از آن خود کردند.

واژه‌شناسي :

واژه اسب (Aspa) که در اوستا آمده و به معنی آفريده نيک ‌است، خود يک واژه، از دوره پيش از تاريخ و به احتمال زياد مادي (پارتي، اوستايي) است، و در پارسي باستان (asa) بوده و در سانسکريت (acva) آمده ‌است و بسياري از نامهاي اساطيري در متون کهن از اين واژه گرفته شده‌است، به مانند: «اسپريس» به معني ميدان اسب دواني و «اسپست» به مناي يونجه که با تلفظي متفاوت به برخي زبانهاي ديگر منتقل شده‌است. نام اسب همواره با واژه‌هايي مانند چابکي همراه بوده ‌است. پيشينيان براي اسب‌هاي خود احترام بسياري قائل بودند به گونه‌اي که صاحب اسب، نياکان اسب نژادين خود را تا 12 نسل پشت مي‌دانست و به هنگام مرگ اسبش به شدت غمگين مي‌شد. همچنين اسب را جانوري نجيب نيز مي‌شناسند. ولي در هنگام خشم اسب نزديکي به او بسيار خطرناک است.

اسب را در پارسي ميانه و اوستايي نيز اَسپ (asp) مي‌گفتند. نامهاي بسياري از بزرگان ايراني در روزگار باستان داراي پسوند  اسپ بوده ‌است (مانند گشتاسپ، ارجاسپ، گرشاسپ، جاماسپ، لهراسپ، ويشتاسپ، هيدراسپ، بيوراسپ، ساتاسپ و ...) که نشان از اهميت اين جانور در ميان ايرانيان است. در زبان سانسکريت اين واژه به ريخت azva بوده که واژه سوار و اسوار نيز در زبان پارسي کنوني از همين ريشه‌اند. خود اين واژه از ريشه واژه هندو اروپايي ewa يا ewo ريشه گرفته ‌است. اسب براي اولين بار در آسياي ميانه اهلي شده ‌است. سپس به دشتهاي ايران راه يافته ‌است. در ايران باستان بويژه دوره هخامنشي اسب نقش بسيار زيادي داشت. اسب حيواني است که با سرما و شرايط سخت کوهستاني سازگار است بر خلاف شتر که با شرايط گرم و شن زار و سرزمين عربي سازگار بوده‌ است.

طول عمر و مرحله‌هاي زندگي :

طول عمر يک اسب اهلي امروزي به نژاد، روش نگهداري و شرايط محيطي بستگي دارد اما مي‌توان اميد داشت که يک اسب ميان 25 تا 30 سال عمر کند. البته گونه‌هاي غيرمعمولي وجود دارد که تا 40 سال و گاهي بيشتر هم عمر مي‌کنند. پيرترين اسبي که براي وجود آن سند در دسترس است بيلي پير نام دارد که در سده 19 ميلادي زندگي مي کرده و تا سن 62 سالگي رسيده بود. «شوگر پوف» نام يک اسب از نژاد پوني است که توانسته بود لقب پيرترين اسب زنده را از آن خود کند و نامش را ميان رکوردهاي جهاني گينس ثبت کند؛ اين اسب در سن 56 سالگي در 2007 از دنيا رفت.

پوني :

از نظر ريشه، پوني و اسب‌هاي معمولي هر دو از خانواده اسبيان اند. تفاوت اصلي ميان آن دو در بلندي قد آن‌ها است اين تفاوت بويژه هنگام شرکت در مسابقه مورد توجه قرار مي‌گيرد. پوني‌ها و اسب‌هاي معمولي از نظر قیافه و خوي هم با هم متفاوتند. استاندارد سنتي براي بلندي يک اسب يا پوني در هنگام بزرگسالي، 14.2 وجب (147 سانتيمتر) است.

پوني‌ها معمولاً، يال، دُم و در مجموع پوشش ضخيم تري دارند. همچنين به نسبت پاهايي کوتاه تر، قوس شکم پهن تر، استخوان‌هاي سنگين تر، گردن کلفت تر و کله‌اي کوتاه با پيشاني پهن دارند. اين جانور از اسب آرام تر است و در عين حال از هوش خوبي برخوردار است که گاهي از آن براي همکاري با انسان بهره مي‌برد. اندام کوچک تنها نشانه اين حيوان نيست براي نمونه پوني شتلند که به طور متوسط 10 وجب يا 102 سانتيمتر است هم يک پوني دانسته مي‌شود. در مقابل گونه‌هايي از اسب مانند فالابلا و اسب‌هاي مينياتوري يا کوچک ‌اندام که بلندي آن‌ها به بيش از 76 سانتيمتر نمي‌رسد در دفترهاي ثبت نژاد به عنوان «اسب بسيار کوچک» رده بندي شده‌اند و نه پوني.

فهرست رنگ‌ها :

عمر خیام در کتاب نوروزنامه نام‌های مربوط به اسب را چنین بیان می‌کند: الوس‌چرمه، سرخ‌چرمه، تازی‌چرمه، خنگ، بادخنگ، مگس‌خنگ، سبزخنگ، پیسهٔ کمیت، کمیت، شبدیز، خورشید، گور سرخ، زردرخش، سیارخش، خرماگون، چشینه، شولک، پیسه، ابرگون، خاک‌رنگ، دیزه، بهگون، میگون، بادروی، گلگون، ارغون، بهارگون، آبگون، نیلگون، ابرکاس، باوبار، سپیدزرده، بورسار، بنفشه‌گون، ادس، زاغ‌چشم، سبزپوست، سیمگون، ابلق، سپید، سمند. به تدریج نام رنگ‌های دیگری نیز از زبان‌های دیگر وارد فارسی شده است. امروزه رنگ‌های اسب را بر اساس ژن‌شناسی توضیح می‌دهند
.

    * سفید
اسب سفید اسبی است که پوستی صورتی و موهایی کاملاً سفید داشته باشد. این رنگ بسیار نادر و کمیاب است و اکثر اسب‌هایی که سفید نامیده می‌شوند در واقع خاکستری هستند، حتی اگر تعداد اندکی موی سیاه داشته باشند. رنگ چشمان اسب‌های سفید ممکن است آبی، فندقی یا قهوه‌ای باشد. باید توجه داشت که این رنگ را نباید با زالی (آلبینیسم) اشتباه گرفت، زیرا زالی اصلاً در خانواده اکوئیداها وجود ندارد. اسب دچار زالی در دوره جنینی می‌میرد.

    * کرنگ
بدن اسب کرنگ با موهایی به رنگ قرمز دارچینی یا شبیه رنگ چایی پوشیده شده‌است. رنگ دم، یال و پاها نیز به همان رنگ بدن است. انواع زیادی از کرنگ وجود دارد که بر اساس تیرگی یا روشنی به رنگ‌های مختلفی تقسیم می‌شوند. مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از کرنگ مسی (معمول‌ترین رنگ کرنگ)، کرنگ سوخته و کرنگ یال سفید (هنگامی که رنگ یال و دم روشن‌تر است).

    * سیاه
رنگ سیاه در اسب‌ها خیلی متداول نیست ولی کمیاب هم نیست. همه موهای بدن این اسب‌ها سیاه رنگ است، مگر لکه‌های سفیدی که می‌توانند بر پیشانی یا پاها باشند. به طور کلی دو نوع سیاه داریم:
سیاه مات که در اثر نور خورشید و با گذشت زمان مات می‌شود. به این سیاه کهر تیره نیز گفته می‌شود.
سیاه حقیقی یا پر کلاغی که مات نمی‌شود. این رنگ تنها رنگ موجود برای نژاد فریزین است و در دیگر نژادها هم گه گاهی دیده می‌شود.


    * کهر
موهای اسب‌های کَهَر قرمز-قهوه‌ای نسبتاً تیره‌است و یال، دم و انتهای پاها و پوزه آن‌ها تیره‌تر یا سیاه می‌باشد. رگه‌های مختلفی از کهر وجود دارد که مهم‌ترین آن‌ها کهر روشن، کهر تیره و کهر گیلاسی می‌باشند.

    * سمند
سَمَند رنگی مایل به زرد یا نوعی رنگ طلایی در اسب‌ها است. این رنگ برای مثال در اسب ترکمن وجود دارد و گران قیمت‌ترین اسب ترکمن است.

    * پالومینو
بدن اسب‌های پالومینو (Palomino) از موهای زرد یا طلایی پوشیده شده‌است و یال و دم آن‌ها نیز به همان رنگ یا روشن‌تر است. این رنگ نیز بر اساس روشنی و تیرگی رگه‌های مختلفی دارد.

    * چندرنگ
گاه موی بدن اسب از چند رنگ تشکیل می‌شود. این حالت‌ها تحت تاثیر چندین ژن است.

توليد مثل :

دوران باروري اسب نزديک به 340 روز يا به طور متوسط 320 تا 370 روز است و معمولاً حاصل آن يک کره اسب است؛ کمتر ديده شده که يک اسب دوقلو به دنيا آورد. اسب‌ها هنگام تولد مي‌توانند روي پاي خود بايستند و اندکي پس از تولد حتي مي‌توانند بدوند. کره‌ها بيشتر در بهار به دنيا مي‌آيند. دوران باروري (تمايل جنسي) ماده‌ها از آغاز بهار تا پاييز و هر 19 تا 22 روز روي مي‌دهد. کره‌ها پس از چهار تا شش ماه از شير گرفته مي‌شوند و خوراک معمولي دارند.

از نظر اندام و فيزيک، يک اسب مي‌تواند در 18 ماهگي جفت گيري کند اما براي اسب‌هاي اهلي بويژه ماده‌ها، کمتر ديده شده که تا پيش از سه سالگي اجازه جفت گيري به آن‌ها داده شود. اسب چهارساله، بالغ دانسته مي‌شود هرچند که استخوان‌بندي آن تا شش سالگي همچنان رشد مي‌کند. بزرگسال شدن اسب‌ها به نژاد، جنس، روش نگهداري از آن‌ها و ابعادشان بستگي دارد. اسب‌هاي بزرگتر، به زمان بيشتري براي رشد کامل و تغيير بافت استخوان هايشان نياز دارند و بيشتر طول مي‌کشد تا برخي غضروف‌ها به استخوان تبديل شود.

خوراک :

اسب جانوري گياه‌خوار است. خوراک اين حيوان علوفه، چمن و ديگر رشته‌هاي گياهي است. اسب به طور پيوسته در تمام روز در حال چريدن است بنابراين در مقايسه با انسان، معده نسبتاً کوچکي دارد ولي در مقابل روده‌اي بسيار بلند دارد. اين روده جابجايي پيوسته مواد خوراکي و تغذيه بدن را آسان مي‌کند. يک اسب 450 کيلوگرمي در روز 7 تا 11 کيلوگرم غذا مي‌خورد و در يک روز معمولي 38 تا 45 ليتر آب مي‌نوشد.

اسب‌ها برخلاف بسياري از جانوران نشخوار کننده مانند انسان اند و تنها يک معده دارند اما برخلاف انسان‌ها مي‌توانند سلولز را هضم کنند. هضم سلولز در سکوم و پيش از ورود به روده بزرگ روي مي‌دهد. اسب‌ها نمي‌توانند خورده‌هايشان را بالا بياورند براي همين اگر اسبي نتواند خوراکش را به خوبي هضم کند دچار درد شکمي، يکي از عامل‌هاي معمول مرگ، مي‌شود.

خواب :

هنگامي که يک اسب براي استراحت مي‌نشيند ديگري ايستاده و بيدار، يا در حالت چُرت سبک و مراقبت پيرامون است.
اسب‌ها مي‌توانند به صورت ايستاده و نشسته بخوابند. آن‌ها به دليل زندگي در دنياي آزاد پيشفرض ياد گرفته‌اند که چگونه به خواب سبک روند در حالي که ايستاده‌اند و درحال چرت زدن بر زمين نيفتند. يک اسب هنگامي که در يک دسته با ديگر اسب‌ها است بهتر مي‌خوابد چون در اين هنگام برخي به خواب مي‌روند و برخي ديگر آماده و بيدارند و نگهباني مي‌دهند. اگر اسب تنها گذاشته شود نمي‌خوابد چون به صورت غريزي ياد گرفته است که مراقب خطر باشد و پيرامون را نگاه کند.

برخلاف انسان، اسب‌ها در يک ساعت بخصوص و پيوسته به خواب نمي‌روند بلکه در بازه‌هاي زماني کوتاه مي‌خوابند. يک اسب از چهار تا پانزده ساعت در روز مي‌تواند ايستاده استراحت کند و از چند دقيقه تا چند ساعت ممکن است نشسته باشد. يک اسب در 24 ساعت شبانه روز ممکن است از چند دقيقه تا چند ساعت در خواب باشد و بيشتر به صورت بازه‌هاي کوتاه  دقيقه‌اي به خواب برود. به صورت ميانگين يک اسب خانگي (اهلي) 2.9 ساعت در روز خواب است.

اسب‌ها نياز دارند که به صورت نشسته به خواب روند و حرکت تند چشم در خواب را داشته باشند. آن‌ها هر چند روز يک بار بايد دست کم يک تا دو ساعت به صورت نشسته بخوابند و به اين حالت برسند. اگر به اسب اجازه نشستن و استراحت داده نشود پس از چند روز دچار کمبود خواب مي‌شود و گاهي هم ممکن است ناگهاني بر زمين افتد چون بدون آنکه بخواهد در حالت ايستاده به خواب عميق (حرکت چشم در خواب) رفته است و تعادلش را از دست مي‌دهد. اين وضعيت با اختلال حمله خواب که برخي اسب‌ها به آن دچارند، متفاوت است.

Points_of_a_horse



اهلي‌سازي :

اهلي‌سازي اسب به احتمال بسيار در 3500 سال پيش از ميلاد مسيح در آسياي ميانه انجام شد. دو منبع اصلي براي آگاهي بر اينکه اين جانور چه هنگام و کجا براي نخستين بار اهلي شدند در دسترس هستند. نخست، يافته‌هاي ديرينه‌شناسانه و باستان‌شناسانه و دوم مقايسه ميان دي‌ان‌اي به دست آمده از اسب‌هاي امروزين با آنچه از استخوان‌ها و دندان‌هاي بازمانده اسب‌هاي باستاني يافت شده است.کهن‌ترين يافته‌هاي باستان‌شناسانه براي اهلي‌سازي اسب به 4000 - 3500 سال پ. م. در اوکراين و قزاقستان باز مي‌گردد. تا سال 3000 پ.

م.، اسب ه صورت کامل اهلي شده بود و تا سال 2000 پ. م. رشد بسياري در تعداد استخوان‌هاي اسب يافت شده در مناطق مسکوني انسان‌ها در شمال شرقي اروپا ديده مي‌شود؛ چيزي که نشان از گسترش اهلي‌سازي اسب در سرتاسر قاره سبز دارد. تازه‌ترين شواهد از اهلي‌سازي اسب‌ها مربوط به استخوان‌هاي اسب يافته شده در کنار ارابه‌هاي درون گورهاي متعلق به فرهنگ‌هاي سينتاشتا و پتروفکا در 2100 پ. م. هستند. اهلي‌سازي همچنين از روي مقايسه ويژگي‌هاي ژنتيکي اسب‌هاي امروزين و آنچه از استخوان‌ها و دندان‌هاي باقي‌مانده از اسب‌هاي کهن،

بررسي شده است. دگرگوني‌ها در درون‌مايه‌هاي ژنتيکي نشان مي‌دهند که تعداد بسيار کمي از اسب‌هاي نر وحشي در ترکيب کنوني اسب‌هاي امروزين نقش داشته‌اند. در حالي است که بسياري از اسب‌هاي ماده بخشي از گله‌هاي اهلي‌شده بوده‌اند. اين مساله در دگرگوني ژنتيکي ميان دي‌ان‌اي‌هايي که از راه پدران منتقل شده‌اند (کروموزوم Y) با آنچه از سوي مادران منتقل شده‌اند (دي‌ان‌اي ميتوکندريايي) نمود دارد. در مورد اسب، ميزان بسيار کمي از تغييرات کروموزوم‌هاي Y ديده مي‌شود، ولي تغييرات دي‌ان‌اي ميتوکندريايي بسيار بالايي وجود دارد. همچنين، تغييرات محلي در دي‌ان‌اي ميتوکندريايي ديده مي‌شود که به دليل تعلق ماده‌هاي وحشي به گله‌هاي محلي بوده است. ديگر نشانه اهلي‌سازي، افزايش در دگرگوني‌هاي رنگ پوست است. اين دگرگوني و تنوع در رنگ پوست اسب‌ها ميان 5000 تا 3000 سال پيش از ميلاد رخ داد.

نژادهاي مختلف :

نژادهاي گوناگون اسب به دليل نياز به دارا بودن ويژگي‌هاي مشخص در اندامشان، که براي انسان‌ها سودمند بودند، پديد آمدند. از اين رو، نژادي خالص‌شده اما قوي‌هيکل همچون اندلوس براي مصارف باربري و سواري - و البته با تمايل به انجام درساژ - شکل گرفت. اسب‌هاي سنگين‌وزن به دليل نياز به انجام کارهاي سنگين در کشتزارها و کشيدن گاري‌هاي سنگين پرورش يافتند. ديگر نژادها نيز براي کارهاي سبک کشاورزي، سوارکاري و ورزش، يا صرفاً زيبايي و به عنوان جانور خانگي پرورش يافتند. بعضي نژادها حاصل ترکيب نژادهاي گوناگون در طي صدها سال هستند ولي نياکان بعضي ديگر يک نر مولد مشخص يا تعداد محدودي مولد آغازين بوده‌اند. در غرب، اين روند انتقال ويژگي‌ها از يک والد به نسل پس از خود در دفترچه‌هايي ويژه به ثبت مي‌رسيد. از قديمي‌ترين اين دفترچه‌ها مي‌توان به دفترچه عمومي پرورشگاه اشاره کرد که دفتري شجره‌نامه‌وار از اسب‌هاي گوناگون بود که در سال 1791 آغاز به ثبت کرد. امروزه بيش از 300 نژاد گوناگون اسب در جهان وجود دارند.

نگهداري :

اسب‌ها حيوان‌هايي اند که به چرا مي‌روند. خوراک اصلي يک اسب علوفه با کيفيت است که از يونجه خشک يا چراگاه فراهم شده است. يک اسب روزانه 2 تا 2.5 درصد از وزن بدنش را غذاي خشک مي‌خورد. در نتيجه يک اسب 450 کيلوگرمي بزرگسال روزانه تا 11 کيلوگرم غذا مي‌خورد. گاهي به جاي علف به آن‌ها دانه‌هاي غلات که مغذي ترند داده مي‌شود بويژه اگر اسب جنب و جوش زيادي داشته باشد. هنگامي که به اسب غلات داده مي‌شود هم بايد همچنان 50 درصد يا بيشتر از خوراک روزانه اش علف باشد. اسب‌ها بايد به فراواني آب پاکيزه در اختيار داشته باشند. يک اسب روزانه 38 تا 45 ليتر آب مي‌نوشد. با اينکه اسب‌ها مي‌توانند به تنهايي بيرون، زندگي کنند با اين حال به سرپناهي در برابر باران و باد نيازمندند. اين سرپناه مي‌تواند يک جاي سرپوشيده معمولي تا يک اصطبل پيشرفته باشد.

سلامت سُم اسب همواره بايد بررسي شود و يا نعل آن ديده شود. همچنين زدن واکسن براي پيشگيري از بيماري‌هاي ويروسي و معاينه دندان‌ها توسط يک دامپزشک يا يک متخصص دندان خانواده اسبيان، ضروري است. اگر اسب‌ها بيرون برده نمي‌شوند براي سلامت روح و ورزش بدنشان بايد تمرين و حرکت روزانه داشته باشند. و اگر بيرون برده مي‌شوند بايد آن ناحيه داراي امنيت خوبي باشد و نرده‌هاي محکم در پيرامونش باشد. بُرس کشيدن مرتب بدن اسب، براي رشد بهتر موهاي بدنش و سلامت پوستش مناسب است.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

horse


Phylum : Chordata
Class : Mammalia
Order : Perissodactyla
Suborder : Ruminantia
Family : Equidae
Genus : Equus

The horse is one of two extant subspecies of Equus ferus. It is an odd-toed ungulate mammal belonging to the taxonomic family Equidae. The horse has evolved over the past 45 to 55 million years from a small multi-toed creature into the large, single-toed animal of today. Humans began to domesticate horses around 4000 BC, and their domestication is believed to have been widespread by 3000 BC. Horses in the subspecies caballus are domesticated, although some domesticated populations live in the wild as feral horses. These feral populations are not true wild horses, as this term is used to describe horses that have never been domesticated, such as the endangered Przewalski's horse, a separate subspecies, and the only remaining true wild horse. There is an extensive, specialized vocabulary used to describe equine-related concepts, covering everything from anatomy to life stages, size, colors, markings, breeds, locomotion, and behavior.

Horses' anatomy enables them to make use of speed to escape predators and they have a well-developed sense of balance and a strong fight-or-flight response. Related to this need to flee from predators in the wild is an unusual trait: horses are able to sleep both standing up and lying down. Female horses, called mares, carry their young for approximately 11 months, and a young horse, called a foal, can stand and run shortly following birth. Most domesticated horses begin training under saddle or in harness between the ages of two and four. They reach full adult development by age five, and have an average lifespan of between 25 and 30 years.

Horse breeds are loosely divided into three categories based on general temperament: spirited "hot bloods" with speed and endurance; "cold bloods", such as draft horses and some ponies, suitable for slow, heavy work; and "warmbloods", developed from crosses between hot bloods and cold bloods, often focusing on creating breeds for specific riding purposes, particularly in Europe. There are more than 300 breeds of horse in the world today, developed for many different uses.

Horses and humans interact in a wide variety of sport competitions and non-competitive recreational pursuits, as well as in working activities such as police work, agriculture, entertainment, and therapy. Horses were historically used in warfare, from which a wide variety of riding and driving techniques developed, using many different styles of equipment and methods of control. Many products are derived from horses, including meat, milk, hide, hair, bone, and pharmaceuticals extracted from the urine of pregnant mares. Humans provide domesticated horses with food, water and shelter, as well as attention from specialists such as veterinarians and farriers.

Size and measurement :

The height of horses is measured at the highest point of the withers, where the neck meets the back. This point is used because it is a stable point of the anatomy, unlike the head or neck, which move up and down in relation to the body of the horse.

The English-speaking world measures the height of horses in hands and inches: one hand is equal to 4 inches (101.6 mm). The height is expressed as the number of full hands, followed by a point, then the number of additional inches, and ending with the abbreviation "h" or "hh" (for "hands high"). Thus, a horse described as "15.2 h" is 15 hands plus 2 inches, for a total of 62 inches (157.5 cm) in height.

The size of horses varies by breed, but also is influenced by nutrition. Light riding horses usually range in height from 14 to 16 hands (56 to 64 inches, 142 to 163 cm) and can weigh from 380 to 550 kilograms (840 to 1,210 lb). Larger riding horses usually start at about 15.2 hands (62 inches, 157 cm) and often are as tall as 17 hands (68 inches, 173 cm), weighing from 500 to 600 kilograms (1,100 to 1,300 lb). Heavy or draft horses are usually at least 16 hands (64 inches, 163 cm) high and can be as tall as 18 hands (72 inches, 183 cm) high. They can weigh from about 700 to 1,000 kilograms (1,500 to 2,200 lb).

The largest horse in recorded history was probably a Shire horse named Mammoth, who was born in 1848. He stood 21.2 12 hands (86.5 inches, 220 cm) high and his peak weight was estimated at 1,500 kilograms (3,300 lb). The current record holder for the world's smallest horse is Thumbelina, a fully mature miniature horse affected by dwarfism. She is 17 in (43 cm) tall and weighs 57 lb (26 kg).

Ponies :

Ponies are taxonomically the same animals as horses. The distinction between a horse and pony is commonly drawn on the basis of height, especially for competition purposes. However, height alone is not dispositive; the difference between horses and ponies may also include aspects of phenotype, including conformation and temperament.

The traditional standard for height of a horse or a pony at maturity is 14.2 hands (58 inches, 147 cm). An animal 14.2 h or over is usually considered to be a horse and one less than 14.2 h a pony, but there are many exceptions to the traditional standard.

In Australia, ponies are considered to be those under 14 hands (56 inches, 142 cm),[30] For competition in the Western division of the United States Equestrian Federation, the cutoff is 14.1 hands (57 inches, 145 cm) The International Federation for Equestrian Sports, the world governing body for horse sport, uses metric measurements and defines a pony as being any horse measuring less than 148 centimetres (58.27 in) at the withers without shoes, which is just over 14.2 h, and 149 centimetres (58.66 in), or just over 14.2½ h, with shoes.

Height is not the sole criterion for distinguishing horses from ponies. Breed registries for horses that typically produce individuals both under and over 14.2 h consider all animals of that breed to be horses regardless of their height. Conversely, some pony breeds may have features in common with horses, and individual animals may occasionally mature at over 14.2 h, but are still considered to be ponies.

Ponies often exhibit thicker manes, tails, and overall coat. They also have proportionally shorter legs, wider barrels, heavier bone, shorter and thicker necks, and short heads with broad foreheads. They may have calmer temperaments than horses and also a high level of equine intelligence that may or may not be used to cooperate with human handlers. Small size, by itself, is not an exclusive determinant. For example, the Shetland pony which averages 10 hands (40 inches, 102 cm), is considered a pony.Conversely, breeds such as the Falabella and other miniature horses, which can be no taller than 30 inches (76 cm), are classified by their registries as very small horses, not ponies.

Intelligence and learning :

Studies have indicated that horses perform a number of cognitive tasks on a daily basis, meeting mental challenges that include food procurement and identification of individuals within a social system. They also have good spatial discrimination abilities.

Studies have assessed equine intelligence in areas such as problem solving, speed of learning, and memory. Horses excel at simple learning, but also are able to use more advanced cognitive abilities that involve categorization and concept learning. They can learn using habituation, desensitization, classical conditioning, and operant conditioning, and positive and negative reinforcement. One study has indicated that horses can differentiate between "more or less" if the quantity involved is less than four.

Domesticated horses may face greater mental challenges than wild horses, because they live in artificial environments that prevent instinctive behavior whilst also learning tasks that are not natural. Horses are animals of habit that respond well to regimentation, and respond best when the same routines and techniques are used consistently. One trainer believes that "intelligent" horses are reflections of intelligent trainers who effectively use response conditioning techniques and positive reinforcement to train in the style that best fits with an individual animal's natural inclinations.

Sleep patterns :

When horses lie down to sleep, others in the herd remain standing, awake or in a light doze, keeping watch.
Horses are able to sleep both standing up and lying down. In an adaptation from life in the wild, horses are able to enter light sleep by using a "stay apparatus" in their legs, allowing them to doze without collapsing. Horses sleep better when in groups because some animals will sleep while others stand guard to watch for predators. A horse kept alone will not sleep well because its instincts are to keep a constant eye out for danger.

Unlike humans, horses do not sleep in a solid, unbroken period of time, but take many short periods of rest. Horses spend four to fifteen hours a day in standing rest, and from a few minutes to several hours lying down. Total sleep time in a 24-hour period may range from several minutes to a couple of hours, mostly in short intervals of about 15 minutes each. The average sleep time of a domestic horse is said to be 2.9 hours per day.


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


घोड़ा

घोड़ा (अश्व) मनुष्य से जुड़ा हुआ संसार का सबसे प्राचीन पालतू स्तनपोषी प्राणी है, जिसने अज्ञात काल से मनुष्य की किसी ने किसी रूप में सेवा की है। घोड़ा ईक्यूडी (Equidae) कुटुंब का सदस्य है। इस कुटुंब में घोड़े के अतिरिक्त वर्तमान युग का गधा, जेबरा, भोट-खर, टट्टू, घोड़-खर एवं खच्चर भी है। आदिनूतन युग (Eosin period) के ईयोहिप्पस (Eohippus) नामक घोड़े के प्रथम पूर्वज से लेकर आज तक के सारे पूर्वज और सदस्य इसी कुटुंब में सम्मिलित हैं।

इसका वैज्ञानिक नाम ईक्वस (Equus) लैटिन शब्द से लिया गया है, जिसका अर्थ घोड़ा है, परंतु इस कुटुंब के दूसरे सदस्य ईक्वस जाति की ही दूसरों छ: उपजातियों में विभाजित है। अत: केवल ईक्वस शब्द से घोड़े को अभिहित करना उचित नहीं है। आज के घोड़े का सही नाम ईक्वस कैबेलस (Equus caballus) है। इसके पालतू और जंगली संबंधी इसी नाम से जाने जातें है। जंगली संबंधियों से भी यौन संबंध स्थापति करने पर बाँझ संतान नहीं उत्पन्न होती। कहा जाता है, आज के युग के सारे जंगली घोड़े उन्ही पालतू घोड़ो के पूर्वज हैं जो अपने सभ्य जीवन के बाद जंगल को चले गए और आज जंगली माने जाते है। यद्यपि कुछ लोग मध्य एशिया के पश्चिमी मंगोलिया और पूर्वी तुर्किस्तान में मिलनेवाले ईक्वस प्रज़्वेलस्की (Equus przwalski) नामक घोड़े को वास्तविक जंगली घोड़ा मानते है, तथापि वस्तुत: यह इसी पालतू घोड़े के पूर्वजो में से है। दक्षिण अफ्रिका के जंगलों में आज भी घोड़े बृहत झुंडो में पाए जाते है। एक झुंड में एक नर ओर कई मादाएँ रहती है। सबसे अधिक 1000 तक घोड़े एक साथ जंगल में पाए गए है। परंतु ये सब घोड़े ईक्वस कैबेलस के ही जंगली पूर्वज है और एक घोड़े को नेता मानकर उसकी आज्ञा में अपना सामाजिक जीवन व्यतीत करतेे है। एक गुट के घोड़े दूसरे गुट के जीवन और शांति को भंग नहीं करते है। संकटकाल में नर चारों तरफ से मादाओ को घेर खड़े हो जाते है और आक्रमणकारी का सामना करते हैं। एशिया में काफी संख्या में इनके ठिगने कद के जंगली संबंधी 50 से लेकर कई सौ तक के झुंडों में मिलते है। मनुष्य अपनी आवश्यकता के अनुसार उन्हे पालतू बनाता रहता है।

पालतू बनाने का इतिहास

घोड़े को पालतू बनाने का वास्तविक इतिहास अज्ञात है। कुछ लोगों का मत है कि 7000 वर्ष दक्षिणी रूस के पास आर्यो ने प्रथम बार घोड़े को पाला। बहुत से विज्ञानवेत्ताओं और लेखकों ने इसके आर्य इतिहास को बिल्कुल गुप्त रखा और इसके पालतू होने का स्थान दक्षिणी पूर्वी एशिया में कहा, परंतु वास्तविकता यह है कि अनंत काल पूर्व हमारे आर्य पूर्वजों ने ही घोड़े को पालतू बनाया, जो फिर एशिया से यूरोप, मिस्र और शनै:शनै: अमरीका आदि देशों में फैला। संसार के इतिहास में घोड़े पर लिखी गई प्रथम पुस्तक शालिहोत्र है, जिसे शालिहोत्र ऋषि ने महाभारत काल से भी बहुत समय पूर्व लिखा था। कहा जाता है कि शालिहोत्र द्वारा अश्वचिकित्सा पर लिखत प्रथम पुस्तक होने के कारण प्राचीन भारत में पशुचिकित्सा विज्ञान (Vetrerinary Science) को शालिहोत्रशास्त्र नाम दिया गया। महाभारत युद्ध के समय राजा नल और पांडवो में नकुल अश्वविद्या के प्रकांड पंडित थे और उन्होने भी शालिहोत्र शास्त्र पर पुस्तकें लिखी थी। शालिहोत्र का वर्णन आज संसार की अश्वचिकित्सा विज्ञान पर लिखी गई पुस्तकों में दिया जाता है। भारत में अनिश्चित काल से देशी अश्वचिकित्सक शालिहोत्री कहा जाता है।


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




:    동물계
:    척삭동물문
:    포유강
:    말목
:    말과
:    말속
:    야생말

말은 말목 말과의 동물이다. 말과에 속하며 학명은 Equus ferus caballus이다. 예로부터 사람들과 친숙하게 지내온 동물 중 하나로 사람을 위해 많이 봉사해 왔다. 지금의 말은 모두 길들여진 말이며, 지금은 야생 상태로는 존재하지 않는 프르제발스키말이 말의 조상이라는 설이 있다. 어린 말은 "망아지"라고 부른다. 프랑스에서는 신석기 시대부터 등장했는데, 마콩 근처의 솔뤼트레에서 발견된 1헥타르 이상이나 되는 말 무덤에서 증거를 찾을 수 있다.

말의 몸

말의 눈은 얼굴의 양측면에 위치하여 각각 자기쪽의 시야를 독립적으로 형성하고 뇌는 이 분리된 시야를 통해서 들어온 각각의 모습들을 조합하여 주변을 이해하고 판단하는 능력이 있다. 그렇기 때문에 사람이나 개, 고양이와는 달리 머리를 돌리지 않아도 폭넓게 좌우를 살필 수 있다. 말의 눈은 얼굴 옆쪽에 있으므로 시야는 넓으나 사람처럼 두 눈으로 동시에 전방의 물체를 보지 못하므로 원근감이 없어 거리판단을 잘못할 때가 많다.
말의 귀에는 16개의 근육이 분포되어 귓바퀴는 180°로 자유자재 움직일 수 있도록 되어있고 두 귀는 각각 독립적으로 방향전환을 할 수 있으므로 360°의 모든 방향에서 들려오는 소리뿐만 아니라 사람이 들을 수 없는 미세한 소리나 잡음까지도 들을 수 있다.
말의 코는 매우 발달되어 수백미터 떨어진 곳의 암말이나 육식동물의 냄새를 맡을 수도 있으며 물에 탄 소독약 냄새 또는 기타 독성물질의 냄새를 맡을 수도 있다. 말에게는 '야콥스기관'이라고 하는 특수한 주머니가 코의 안쪽 입천장 위에 자리 잡고 있는데 신중히 냄새를 맡을 때에는 이 주머니에 공기를 저장하여 냄새를 분석하는 것으로 알려졌다.
말의 심장과 폐: 500kg의 말이 시속 60km로 달리기 위해서는 강력한 에너지 공급기관이 있어야 하는데 그것이 바로 말의 심장과 폐이다.
털색깔은 검은색·갈색·암갈색·금색·회색·황갈색·흰색으로 다양하다. 말의 털 길이는 다른 동물에 비해 짧은 편이며, 촘촘하게 나있고 보통은 윤기가 있다. 나라마다 다소 차이는 있지만, 한국의 경우에 밤색, 진밤색, 갈색, 흑갈색, 검은색, 회색 그리고 기타색 등 대략 7가지 색으로 구분된다.
말의 다리는 빨리 달리기에 알맞다. 다리의 허벅지 부분의 큰 근육 덕분에 적은 노력으로 빠른 속도를 낼 수 있고, 길고 가는 다리의 종아리 부분은 보폭을 넓게 한다. 앞다리로는 몸무게를 지탱하고, 뛰거나 도약할 때 충격을 흡수한다. 뒷다리는 달리거나 도약하는 힘을 제공한다.
뒷다리의 기능 : 달릴 때 추진력을 담당한다.
앞다리의 기능 : 체중을 지탱하고 충격을 흡수하여 마체를 지면에서 들어 올려주는 역할을 한다.
말의 소화기관: 말의 위(胃)는 한 개이며, 8~16ℓ로 체격에 비해 매우 작아서 맨 처음 먹은 음식은 식사가 끝날 무렵에는 이미 위를 통과한다. 같은 초식동물로서 네 개의 되새김 위가 있는 소와는 대조적이다. 따라서 사료나 풀을 조금씩 장시간에 걸쳐 먹는다. 말은 위가 작기 때문에 시장기를 자주 느낀다.
말은 정기적으로 털갈이를 하는데, 빽빽한 겨울털은 해마다 가을에 자라서 이듬해 봄에 빠진다. 그러나 갈기나 꼬리는 털갈이를 하지 않는다. 말의 꼬리는 곤충을 쫓는 데 이용되고 표피에 있는 땀샘은 말의 몸을 서늘하게 유지시켜 준다.
말의 제차(발바닥에 있는 탄력성 있는 덩어리)는 마치 고무굽 같이 발굽이 땅에 부딪혔을 때 생기는 충격을 흡수한다.
이는 앞니 12개, 송곳니 4개, 어금니 24개로 모두 40개로 위쪽 이는 맷돌 모양으로 발달해 풀을 먹기에 적합하다.
말의 나이는 유치에서 영구치로 바뀌는 시기나 영구치의 마멸상태로 정확하게 판단할 수 있다. 또한 이로써 건강 상태도 알 수 있다. 태어난 지 8년이 되어 아래 앞니의 거친 표면이 닳아 매끈해지면 늙었다고 한다.
청각은 상당히 발달되어 있으며 멀리서 들려오는 소리나 저음·약음을 듣는 능력이 사람보다 뛰어나다. 후각은 매우 예민하며, 말에 있어서는 가장 중요한 감각이므로 말을 '코의 동물'이라고 한다. 후각으로 성(性), 개체, 장소, 목초나 사료의 좋고 나쁨을 판별한다. 따라서 강한 냄새를 내는 약품·용제 등을 싫어하며 어린풀 냄새를 좋아한다. 그 밖에 단맛과 녹색을 좋아한다. 공포심이 많으나 부드럽게 다루면 온순하고 기억력도 뛰어나 사람의 애정을 느끼고 그 사람을 신뢰하게 된다.
말은 달릴 때 등을 굽히지 않는 특징이 있어 승마용으로 이용된다.

 

نظر شما درباره این آلبوم

نام شما : *  
پست الکترونیک : آدرس ایمیل اختیاری بوده و در سایت نمایش داده نمی شود
متن : *
آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود
آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود
آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود
آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود
آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود
 
7 + 7 =  
 
  - نظرات پس از تائید نمایش داده خواهند شد .
- نظراتی که در آنها به شخص خاصی توهین شده باشد ، تائید نخواهد شد .
- نظراتی که به عکس بالا یا سایت مرتبط نباشد ، تائید نخواهد شد .
- نظرات خیلی کوتاه تائید نخواهد شد .
این آلبوم را در گوگل محبوب کنید.