آلبوم آهو و گوزن

Deer & Gazelle

تعداد عکس های این آلبوم : 9
تعداد نظرات : 2

|عکس و مطالب جدید خود را در رابطه با این آلبوم، از طریق آپلود سنتر سایت، برای ما ارسال نمایید تا بنام خودتان در سایت قرار گیرد.|

| Please send us, your photos and information in relation to this album, by upload center... or this Email: memarjoon@gmail.com|

1 
آشنایی کوتاه با گوزن و آهو

آهو یا غزال

gazelle آهو یا غزال


شاخه (Phylum) : مهره داران

کلاس (Class) : پستانداران

ردیف (Order) : جفت سمان

خانواده (Family) : گاوسانان

نژاد (Genus) : غزال

تغذیه (Nutrition) :  گیاهان نرم و لطیف و برگ‌ها

حداکثر سرعت (Speed) : نودو هفت کیلومتر در ساعت

اندازه قد (Height) :  شصت تا یکصد و ده سانتیمتر

زیستگاه (Habitat) : ساوانای آفریقا، جنوب غرب آسیا، آسیای میانه و شبه قاره هند

آهو شامل گونه‌های زیادی از بزکوهی و غزال است و یا در گذشته چنین در نظر گرفته می‌شد. آهوها به عنوان جانورانی چابک شناخته می‌شوند. آن‌ها می‌توانند ناگهان سرعت خود را به 97 کیلومتر یا 60 مایل در ساعت برساند و یا هنگام دویدن سرعت خود را در 48 کیلومتر یا 30 مایل در ساعت نگه دارد. غزال‌ها بیشتر در صحراها، مرغزارها از جمله ساوانای آفریقا، جنوب غرب آسیا، آسیای میانه و شبه‌قاره هند دیده می‌شوند. این جانور بیشتر به صورت گله‌ای زندگی می‌کنند و از گیاهان نرم و لطیف و برگ‌ها می‌خورد و کمتر از گیاهان خشن تغذیه می کند.

غزال‌ها اندام کوچکی دارند و بلندی بیشتر آن‌ها تا شانه، میان 61 تا 110 سانتی متر (2 تا 3.5 پا) است و رنگ آن‌ها قهوه‌ای مایل به زرد است.

ریشه‌شناسی :

ریشه واژهٔ Gazelle یا غزال در زبان عربی است که نخستین بار وارد زبان فرانسوی میانه و سپس در نزدیکی‌های سال ۱۶۰۰ از فرانسوی وارد انگلیسی شد. مردمان عرب به صورت سنّتی به شکار آهو می‌رفتند. این جانور در ادبیات عرب نماد زیبایی زنان بوده‌است. برخی زبان شناسان بر این باورند که واژهٔ غزل که گونه‌ای شعر در ادبیات عاشقانه ‌است بیشتر به دلیل همانندسازی زیبایی معشوق و آهو به یکدیگر، این چنین نامگذاری شده‌است.


===================================================

deer


گوزن


شاخه (Phylum) : مهره داران

کلاس (Class) : پستانداران

ردیف (Order) : جفت سمان

خانواده (Family) : گوزنیان

نژاد (Genus) : -----

تغذیه (Nutrition) :  گیاهان نرم و لطیف و برگ‌ها

حداکثر سرعت (Speed) : نودو هفت کیلومتر در ساعت

اندازه قد (Height) : گوزن دم سفید => 53 تا 120 سانتیمتر
                              گوزن قاطر یا استرآهو => 80 تا 106 سانتیمتر
                              گوزن دم سیاه => -----
                              گوزن الک => 130 سانتیمتر
                              گوزن موس => 140 تا 210 سانتیمتر
                              گوزن قرمز یا مرال => 170 تا 210 سانتیمتر
                              گوزن شمالی => 120 سانتیمتر
                              گوزن زرد اروپایی => 140 تا 160 سانتیمتر
                              شوکا => 95 تا 135 سانتیمتر
                              آهو ریزه => 35 تا 45 سانتیمتر
                              گوزن خالدار => 90 سانتیمتر

زیستگاه (Habitat) : گوزن دم سفید => ایالات متحده، کانادا، مکزیک، آمریکا مرکزی و جنوبی، پرو، نیوزیلند و برخی از کشورهای اروپایی مانند فنلاند، جمهوری چک و صربستان
                              گوزن قاطر یا استرآهو => آمریکای شمالی و آرژانتین
                              گوزن دم سیاه => شمال غربی آمریکا، شمال کالیفرنیا تا شمال غربی اقیانوس آرام، سواحل بریتیش کلمبیا، جنوب تا جنوب شرقی آلاسکا (تاجزیره کودیاک)
                              گوزن الک => شمال آمریکا و شرق آسیا، آرژانتین، استرالیا و نیوزیلند
                              گوزن موس => آمریکای شمالی، کانادا، آلاسکا، اسکاندیناوی، روسیه، نروژ، سوئد، فنلاند، لهستان، جمهوری چک، بلاروس و شمال اوکراین، مغولستان و شمال چین
                           گوزن قرمز یا مرال => منطقه کوه های قفقاز، آسیای صغیر، ایران، قسمت هایی از غرب آسیا و آسیای میانه، مراکش و تونس، شمال غربی آفریقا، استرالیا، نیوزلند و آرژانتین
                              گوزن شمالی => گرینلند، اسکاندیناوی، روسیه، آلاسکا و کانادا
                              گوزن زرد اروپایی => ترکیه و احتمالاً ایتالیا، سیسیل و بالکان (گوزن زرد ایرانی زیرگروه این نوع است)
                              شوکا => اورپا و ایران
                              آهو ریزه => آمریکای جنوبی، پرو، اکوادور، کلمبیا، شیلی و آرژانتین
                              گوزن خالدار => مناطق جنگلی سری‌لانکا، نپال، بنگلادش، بوتان و تعداد کمی در پاکستان


گوزن ها حیواناتی از خانوادهٔ گوزنیان در ردیف جفت‌سمان هستند. آنها دارای انواع گوناگونی هستند که در زیر اشاره ای کوتاه به هر کدام می شود.

گونه های گوزن :

    * گوزن دم سفید

گوزن دم سفید که به نام گوزن ویرجینیا نیز شناخته می شود به راحتی بخاطر دم سفیدشان، از دیگر گوزن ها قابل تشخیص می باشند. این گونه گوزن متوسطی است که بومی ایالات متحده، کانادا، مکزیک، آمریکا مرکزی و منطقه جنوب آمریکا تا جنوب پرو است. بعدها این گوزن به کشورهای اروپایی مانند فنلاند، جمهوری چک و صربستان نیز برده شده است. بیشترین پراکندگی گوزن دم سفید در ایالت متحده آمریکا است.

    * گوزن قاطر یا استرآهو

گوزن قاطر یا استرآهو، گوزن بومی شمال غربی آمریکا است. این گوزن به خاطر گوشهای بلندی که دارد به این نام خوانده می شود. برخی بر این باورند که گوزنهای دم سیاه از این گونه هستند. این گونه گوزن بعدها به آرژانتین هم برده شده است. گوزن قاطر بسیار شبیه گوزن دم سفید است با این تفاوت که اندازه گوش، رنگ دم و خصوصیات شاخ آنها با هم یکسان نیست. گوزن قاطر دارای دمی سفید با نوک سیاه است در حالی که دم گوزن دم سفید کاملا سفید است.

 

Moose_Antler

    * گوزن دم سیاه

دو نوع گوزن دم سیاه وجود دارند که در جنگلهای انبوه ساحلی در شمال غرب اقیانوس آرام زندگی می کنند. گاهی اوقات این گونه گوزن به دلایل درمانی، بخصوص در کلمبیا شکار می شوند ولی بتازگی مقامات به فکر حفاظت از این گونه افتاده اند. گوزن دم سیاه در شمال غربی آمریکا، شمال کالیفرنیا و سواحل کلمبیا دیده شده است.

 

    * گوزن الک

الک یا گوزن سفید شاخ بلند یکی از بزرگترین گونه های گوزنیان در جهان و بزرگترین پستاندار خشکی در شمال آمریکا و شرق آسیا است. سالها اعتقاد بر این بود که این گونه از گوزن قرمز اروپایی به وجود آمده است. اما مطالعاتی که بر روی DNA آنها در سال 2004 انجام شد نشان داد که این دو نوع کاملا از هم جدا هستند. این گوزنها بعضی اوقات با گوزن بزرگ شمالی که در جزایر بریتانیا زندگی می کنند، اشتباه گرفته می شوند. گوزن نر آن دارای شاخهای بزرگی هستند. تغذیه آنها از چمن، گل و گیاه، برگ و پوست درختان است. گوزن الک بومی شمال آمریکا و شرق آسیا است.

 

Moose

    * گوزن موس

موس یا گوزن اوراسیایی بزرگ‌ترین نوع گوزن از لحاظ هیکل است، شاخ موس‌ها با بدنشان تناسب دارد و بخاطر شکل برگ گونه شاخها که شبیه برگ نخل می باشد، از دیگر گوزنهای نر قابل تشخیص است. وزن آنها تا 400 کیلوگرم و وزن شاخ‌هایشان به 23 تا 27 کیلوگرم می‌رسد.


    * گوزن قرمز يا مرال

مرال، گوزن قرمز یا گاو کوهی یکی از بزرگ‌ترین انواع گوزن است که بومی اروپا، آسیای صغیر، غرب آسیا و آسیای میانه و شمال آفریقا می‌باشد. تا سال 2004 واپیتی یا اِلک گوزن بومی شرق آسیا و آمریکای شمالی یکی از انواع مرال محسوب می‌شد. این باور بر اساس دورگه‌های باروری که از آمیزش این دو جانور در اسارت به دست آمده بود، اتخاذ شده بود ولی مطالعات ژنتیکی اخیر بر روی صدها نمونه از زیرگونه‌های مختلف مرال و الک و همچنین دیگر گونه‌های خانوادهٔ گوزن‌های Cervus مشخص کرده که این دو گونه‌های مستقلی به شمار می‌روند. مرال بر اثر فعالیت‌های انسانی به کشورهای دیگری چون آرژانتین، استرالیا و نیوزیلند هم وارد شده و به جهت آسیبی که به حیات وحش بومی این مناطق وارد کرده در فهرست بدترین 100 گونه موجود زنده مهاجم دنیا قرار دارد.

    * گوزن شمالی

گوزن شمالی که در آمریکای شمالی به کاریبو معروف است نوعی گوزن است که در توندرای شمالگان و در جنگل‌های شمالی (تایگا) همجوار گرینلند، اسکاندیناوی، روسیه، آلاسکا و کانادا یافت می‌شود. گوزن‌های شمالی در اروپای شمالی حیواناتی اهلی‌شده هستند. دو گونه از این نوع حیوان وجود دارد، گوزنهای شمالی توندرا و گوزنهای شمالی درخت‌زار. نوع توندرا در رمه‌های بزرگ (که به نیم میلیون راس می‌رسد) و در یک دوره سالانه، بین توندرا و درختزارها به مسافت 5000 کیلومتر کوچ می‌کنند. تعداد گوزنهای شمالی درختزارها از نوع اول کمتر است. قد گوزن شمالی بالغ نر به بیش از 1.2 متر رسیده و وزن آن بالغ بر 250 کیلوگرم است. گوزن‌های شمالی ماده نسبتاً کوچکترند و هر دو جنس نر و ماده دارای شاخ هستند. در فصل تابستان گله‌های گوزن شمالی عمدتاً متشکل از گوزن‌های ماده و بچه گوزن اند. در فصل پاییز گوزن‌های نر بالغ منزوی به آنان پیوسته و با هم بر سر گرد آوردن گروهی از گوزن‌های ماده برای جفت‌گیری مبارزه می‌کنند.

    * گوزن زرد اروپایی

گوزن زرد اروپایی نوعی گوزن است که زیست‌گاه اصلی آن در ترکیه و احتمالاً ایتالیا، سیسیل و بالکان بوده‌است، اما از هزاران سال پیش توسط فنیقیان، رومیان و نورمن‌ها به نواحی دیگر اروپا راه یافته و در سدهٔ اخیر به حیات وحش مناطق دیگر دنیا مانند آرژانتین، شیلی، اروگوئه، آمریکا، کانادا، استرالیا و نیوزیلند هم معرفی شده‌است. برخی زیست‌شناسان گوزن زرد ایرانی را زیرگونه‌ای از این حیوان به شمار می‌آورند اما برخی دیگر آن‌را گونه‌ای مستقل معرفی می‌کنند. این گوزن جمعیت بسیار خوبی در زیستگاه‌های اروپایی خود دارد ولی در ترکیه در معرض خطر شدید انقراض است و جمعیت آن در سال 2007 حدود 30 رأس برآورد شده‌است. گوزن زرد اروپایی حیوانی با انطباق‌پذیری بالاست که می‌تواند در زیستگاه‌های مختلفی چون جنگل، بیشه‌زار، مراتع، علفزارها و کشتزارها زندگی کند.

گوزن زرد ایرانی پستانداری از خانوادهٔ گوزن است. گمان می‌رفت که نسل این حیوان منقرض شده‌ باشد تا این که در دههٔ 1950 گلّه‌ای از آن در خوزستان کشف شد. اینک گله‌هایی از گوزن زرد ایرانی در دشت ناز ساری در استان مازندران در محوطهٔ محصوری مراقبت می‌شوند. در برخی از باغ وحش‌های جهان نیز نمونه‌هایی از آن وجود دارد. جثه‌اش از مرال کوچک‌تر است. نرها شاخ‌های بلند و نسبتاً پهنی دارند. رشد شاخ‌ها از یک سالگی به بعد شروع می‌شود، ولی شاخک‌ها از دو سالگی ظاهر می‌گردد. در اواخر فصل زمستان شاخ‌ها می‌افتند و شاخ‌های جدید بلافاصله شروع به رشد می‌کنند و در تابستان تکمیل می‌شوند. موها در فصل تابستان کوتاه است. رنگ پشت و پهلوها در این فصل زرد متمایل به قرمز و زیر بدن و کفل‌ها و دم سفید است. در قسمت پشت و پهلوها خال‌های سفید مشخصی دارد. در زمستان موها بلندتر و به رنگ خاکستری با خال‌های نامشخص است. گوزن زرد ایرانی دارای طول سر و تنه میان 150 تا 200 سانتی متر، دم 16 تا 20 سانتی متر و ارتفاع 85 تا 110 سانتی متر است. این پستاندار وزنی برابر با 50 تا 130 کیلوگرم دارد.

گوزن زرد اروپایی کمی از گوزن زرد ایرانی کوچک‌تر است. نرها 140 تا 160 سانتی‌ متر طول و 90 تا 100 ارتفاع در ناحیه شانه و 60 تا 85 کیلوگرم وزن دارند. ماده‌ها 130 تا 150 سانتی ‌متر طول و 75 تا 85 ارتفاع و 30 تا 50 کیلوگرم وزن دارند. نرها شاخ دارند و ماده‌ها بدون شاخ‌اند. بچه‌ها در بهار به دنیا می‌آیند و حدود 4.5 کیلو وزن دارند. عمر این حیوان حدود 12 تا 16 سال است و تمامی آن‌ها نقطه‌های سفیدرنگی بر پشت و نوار سیاه ‌رنگی بر روی دم خود دارند.

    * شوکا

شوکا نوعی گوزن کوچک بومی اورآسیا به رنگ سربی یا سرخ است که بیشتر در مناطق سردسیر زندگی می‌کند. شوکا با 95 تا 135 سانتی‌ متر طول و 65 تا 75 سانتی متر ارتفاع در ناحیهٔ شانه و 15 تا 30 کیلوگرم وزن، گوزنی نسبتاً کوچک است. نرها شاخ دارند و ماده‌ها بدون شاخ‌اند. شاخ نرها در پاییز می‌افتد. غذای شوکا علف‌، برگ‌، جوانه‌، قارچ‌ و میوه‌ است و به‌ ویژه به علف‌های لطیف و نورس و مرطوب علاقه دارند. پلنگ، گرگ، شغال، گربه جنگلی و پرندگان شکاری مهمترین دشمنان طبیعی این حیوان است. این حیوان جمعیت بسیار خوبی در اروپا دارد و جمعیت آن در نیم قرن اخیر افزایش چشمگیری نیز یافته و تنها در اروپای مرکزی به 15 میلیون رأس رسیده ‌است. اما در خاورمیانه وضعیت نامناسبی دارد و در اسرائیل، فلسطین و لبنان منقرض شده‌است.
در ایران زیستگاه اصلی این حیوان کرانه‌های دریای خزر است. تعداد بسیار کمی هم در غرب و شمال غرب کشور مشاهده شده‌اند.

    * آهو ریزه

این نوع کوچکترین گوزن دنیا است و بومی ماپودونگان در جنوب شیلی است. نام انگلیسی این نوع گوزن pudus است که از نام زبان ماپوچه (Mapuche) گرفته شده است. دو گونه از این نوع گوزن موجود است که نوعی از آن در کلمبیا، اکوادر و جنوب پرو و نوع دیگر در جنوب شیلی و جنوب غربی آرژانتین زندگی می کند. طول قد این گونه 32 تا 44 سانتی متر و بلندای آن تا 85 سانتی متر می رسد. از سال 2009 هر دو گونه آن در حال انقراض است و در فهرست قرمز اتحادیه بین‌المللی حفاظت از محیط زیست (IUCN) قرار گرفته اند.

    * گوزن خالدار

گوزن خالدار یا چیتال نوعی گوزن است که بومی مناطق جنگلی سری‌لانکا، نپال، بنگلادش، بوتان است. تعداد کمی از آن نیز در پاکستان یافت می‌شوند. رنگ پوست گوزن خالدار صورتی متمایل به قهوه‌ای است که بر خود خال‌های سفید دارد. بخش‌های زیرین بدن نیز سفیدرنگ هستند. شاخ‌های آن، که هر سال از نو بر سرش می‌رویند، بلند و سه شاخه هستند و طولشان به 75 سانتی‌ متر می‌رسد. اندازه قامت این جانور 90 سانتی‌متر است و وزنش به 85 کیلوگرم می‌رسد ولی نرها در کل بزرگتر از ماده‌ ها هستند. میانگین طول عمر 8 تا 14 سال است.

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Deer

Phylum : Chordata
Class : Mammalia
Order : Artiodactyla
Suborder : Ruminantia
Family : Cervidae
Genus : ----

Deer are the ruminant mammals forming the family Cervidae. Species in the family include white-tailed deer, mule deer such as black-tailed deer, elk, moose, red deer, reindeer (caribou), fallow deer, roe deer, pudú and chital. Male deer of all species (except the Chinese water deer) and female reindeer grow and shed new antlers each year. In this they differ from permanently horned animals such as antelope, which are in the same order as deer and may bear a superficial resemblance. The musk deer of Asia and water chevrotain (or mouse deer) of tropical African and Asian forests are not usually regarded as true deer and form their own families: Moschidae and Tragulidae, respectively.

Terminology :

The word "deer" was originally broader in meaning, but became more specific over time. In Middle English, der (Old English dēor) meant a wild animal of any kind. This was as opposed to cattle, which then meant any sort of domestic livestock that was easy to collect and remove from the land, from the idea of personal-property ownership (rather than real estate property) and related to modern chattel (property) and capital. Cognates of Old English dēor in other dead Germanic languages have the general sense of "animal", such as Old High German tior, Old Norse djur or dȳr, Gothic dius, Old Saxon dier, and Old Frisian diar.

This general sense gave way to the modern English sense by the end of the Middle English period, around 1500. However, all modern Germanic languages save English and Scots retain the more general sense: for example, German Tier, Alemannic Diere or Tiere, Pennsylvania Dutch Gedier, Dutch dier, Afrikaans dier, Limburgish diere, Norwegian dyr, Swedish djur, Danish dyr, Icelandic dýr, Faroese dýr, West Frisian dier, and North Frisian diarten, all of which mean "animal". (However, contrary to south European languages, Dama in Latin and daim in French mean "fallow deer" only).

For most types of deer in modern English usage, the male is called a "buck" and the female is termed a "doe", but the terms vary with dialect, and especially according to the size of the species. For many larger deer, the male is termed a "stag", while for other larger deer the same words are used as for cattle: "bull" and "cow". The male red deer is a "hart", especially if more than five years old, and the female is a "hind", especially if three or more years old; both terms can also be used for any species of deer, and were widely so used in the past. Terms for young deer vary similarly, with that of most smaller species being called a "fawn" and that of most larger species "calf"; young of the smallest kinds may be a kid. A castrated male deer is a "havier". A group of deer of any kind is a "herd". The adjective of relation pertaining to deer is cervine; like the family name "Cervidae", this is from Latin: cervus, "deer".

Venison originally described meat of any game animal killed by hunting, and was applied to any animal from the families Cervidae (deer), Leporidae (hares), and Suidae (wild pigs), and certain species of the genus Capra (goats and ibex), but in the northern hemisphere its usage is now almost entirely restricted to the flesh of various species of deer.In Southern Africa, venison is the meat of antelope. There are no native Cervidae in sub-Saharan Africa.

Habitat :

Deer are widely distributed, with indigenous representatives in all continents except Antarctica and Australia, though Africa has only one native deer, the Barbary stag, a subspecies of red deer that is confined to the Atlas Mountains in the northwest of the continent. However, fallow deer have been introduced to South Africa.

Deer live in a variety of biomes, ranging from tundra to the tropical rainforest. While often associated with forests, many deer are ecotone species that live in transitional areas between forests and thickets (for cover) and prairie and savanna (open space). The majority of large deer species inhabit temperate mixed deciduous forest, mountain mixed coniferous forest, tropical seasonal/dry forest, and savanna habitats around the world. Clearing open areas within forests to some extent may actually benefit deer populations by exposing the understory and allowing the types of grasses, weeds, and herbs to grow that deer like to eat.

Additionally, access to adjacent croplands may also benefit deer. However, adequate forest or brush cover must still be provided for populations to grow and thrive.

Small species of brocket deer and pudús of Central and South America, and muntjacs of Asia generally occupy dense forests and are less often seen in open spaces, with the possible exception of the Indian Muntjac. There are also several species of deer that are highly specialized, and live almost exclusively in mountains, grasslands, swamps, and "wet" savannas, or riparian corridors surrounded by deserts. Some deer have a circumpolar distribution in both North America and Eurasia. Examples include the caribou that live in Arctic tundra and taiga (boreal forests) and moose that inhabit taiga and adjacent areas. Huemul deer (taruca and Chilean huemul) of South America's Andes fill the ecological niche of the ibex or wild goat, with the fawns behaving more like goat kids.

The highest concentration of large deer species in temperate North America lies in the Canadian Rocky Mountain and Columbia Mountain regions between Alberta and British Columbia where all five North American deer species (white-tailed deer, mule deer, caribou, elk, and moose) can be found. This region has several clusters of national parks including Mount Revelstoke National Park, Glacier National Park (Canada), Yoho National Park, and Kootenay National Park on the British Columbia side, and Banff National Park, Jasper National Park, and Glacier National Park (U.S.) on the Alberta and Montana sides. Mountain slope habitats vary from moist coniferous/mixed forested habitats to dry subalpine/pine forests with alpine meadows higher up. The foothills and river valleys between the mountain ranges provide a mosaic of cropland and deciduous parklands. The rare woodland caribou have the most restricted range living at higher altitudes in the subalpine meadows and alpine tundra areas of some of the mountain ranges. Elk and mule deer both migrate between the alpine meadows and lower coniferous forests and tend to be most common in this region. Elk also inhabit river valley bottomlands, which they share with White-tailed deer. The White-tailed deer have recently expanded their range within the foothills and river valley bottoms of the Canadian Rockies owing to conversion of land to cropland and the clearing of coniferous forests allowing more deciduous vegetation to grow up the mountain slopes. They also live in the aspen parklands north of Calgary and Edmonton, where they share habitat with the moose. The adjacent Great Plains grassland habitats are left to herds of elk, American bison, and pronghorn antelope.

The Eurasian Continent (including the Indian Subcontinent) boasts the most species of deer in the world, with most species being found in Asia. Europe, in comparison, has lower diversity in plant and animal species. However, many national parks and protected reserves in Europe do have populations of red deer, roe deer, and fallow deer. These species have long been associated with the continent of Europe, but also inhabit Asia Minor, the Caucasus Mountains, and Northwestern Iran. "European" fallow deer historically lived over much of Europe during the Ice Ages, but afterwards became restricted primarily to the Anatolian Peninsula, in present-day Turkey. Present-day fallow deer populations in Europe are a result of historic man-made introductions of this species first to the Mediterranean regions of Europe, then eventually to the rest of Europe. They were initially park animals that later escaped and reestablished themselves in the wild. Historically, Europe's deer species shared their deciduous forest habitat with other herbivores such as the extinct tarpan (forest horse), extinct aurochs (forest ox), and the endangered wisent (European bison). Good places to see deer in Europe include the Scottish Highlands, the Austrian Alps, the wetlands between Austria, Hungary, and the Czech Republic and some fine National Parks, including Doñana National Park in Spain, the Veluwe in the Netherlands, the Ardennes in Belgium, and Białowieża National Park of Poland. Spain, Eastern Europe, and the Caucasus Mountains still have virgin forest areas that are not only home to sizable deer populations but also for other animals that were once abundant such as the wisent, Eurasian lynx, Spanish lynx, wolves, and brown bears.

The highest concentration of large deer species in temperate Asia occurs in the mixed deciduous forests, mountain coniferous forests, and taiga bordering North Korea, Manchuria (Northeastern China), and the Ussuri Region (Russia). These are among some of the richest deciduous and coniferous forests in the world where one can find Siberian roe deer, sika deer, elk, and moose. Asian caribou occupy the northern fringes of this region along the Sino-Russian border.

Deer such as the sika deer, Thorold's deer, Central Asian red deer, and elk have historically been farmed for their antlers by Han Chinese, Turkic peoples, Tungusic peoples, Mongolians, and Koreans. Like the Sami people of Finland and Scandinavia, the Tungusic peoples, Mongolians, and Turkic peoples of Southern Siberia, Northern Mongolia, and the Ussuri Region have also taken to raising semi-domesticated herds of Asian Caribou.

The highest concentration of large deer species in the tropics occurs in Southern Asia in Northern India's Indo-Gangetic Plain Region and Nepal's Terai Region. These fertile plains consist of tropical seasonal moist deciduous, dry deciduous forests, and both dry and wet savannas that are home to chital, hog deer, barasingha, Indian sambar, and Indian muntjac. Grazing species such as the endangered barasingha and very common chital are gregarious and live in large herds. Indian sambar can be gregarious but are usually solitary or live in smaller herds. Hog deer are solitary and have lower densities than Indian muntjac. Deer can be seen in several national parks in India, Nepal, and Sri Lanka of which Kanha National Park, Dudhwa National Park, and Chitwan National Park are most famous. Sri Lanka's Wilpattu National Park and Yala National Park have large herds of Indian sambar and chital. The Indian sambar are more gregarious in Sri Lanka than other parts of their range and tend to form larger herds than elsewhere.

The Chao Praya River Valley of Thailand was once primarily tropical seasonal moist deciduous forest and wet savanna that hosted populations of hog deer, the now-extinct Schomburgk's deer, the Eld's deer, Indian sambar, and Indian muntjac. Both the hog deer and Eld's deer are rare, whereas Indian sambar and Indian muntjac thrive in protected national parks, such as Khao Yai. Many of these South Asian and Southeast Asian deer species also share their habitat with other herbivores, such as Asian elephants, the various Asian rhinoceros species, various antelope species (such as nilgai, Four-horned antelope, blackbuck, and Indian gazelle in India), and wild oxen (such as wild Asian water buffalo, gaur, banteng, and kouprey). One way that different herbivores can survive together in a given area is for each species to have different food preferences, although there may be some overlap.

Australia has six introduced species of deer that have established sustainable wild populations from acclimatisation society releases in the 19th century. These are the fallow deer, red deer, sambar, hog deer, rusa, and chital. Red deer introduced into New Zealand in 1851 from English and Scottish stock were domesticated in deer farms by the late 1960s and are common farm animals there now. Seven other species of deer were introduced into New Zealand but none are as widespread as red deer.


===================================================


Gazella

Phylum : Chordata
Class : Mammalia
Order : Artiodactyla
Suborder : Ruminantia
Family : Bovidae
Genus : Gazella

A gazelle is any of many antelope species in the genus Gazella, or formerly considered to belong to it. The name gazelle comes from the Arabic word Ghazal which means "elegant and quick". Six species are included in two genera, Eudorcas and Nanger, which were formerly considered subgenera. The genus Procapra has also been considered a subgenus of Gazella, and its members are also referred to as gazelles, though they are not dealt with in this article.

Gazelles are known as swift animals – some are able to run at bursts as high as 60 mph (97 km/h), or run at a sustained speed of 30 mph (48 km/h). Gazelles are mostly found in the deserts, grasslands, and savannas of Africa, but they are also found in southwest and central Asia, and the Indian subcontinent. They tend to live in herds and will eat less coarse, easily digestible plants and leaves. Gazelles are rather small antelopes, most standing 2–3.5 ft (61–107 cm) high at the shoulder, and are generally fawn-colored.

The gazelle genera are Gazella, Eudorcas, and Nanger. The taxonomy of these genera is a confused one, and the classification of species and subspecies has been an unsettled issue. Currently, the genus Gazella is widely considered to contain about 13 species. Four further species are extinct – the red gazelle, the Arabian gazelle, the Queen of Sheba's gazelle, and the Saudi gazelle. Most surviving gazelle species are considered threatened to varying degrees. Closely related to the true gazelles are the Tibetan and Mongolian gazelles (species of the genus Procapra), the Blackbuck of Asia, and the African Springbok.One widely familiar gazelle is the African species Thomson's gazelle (Eudorcas thomsoni), which is around 60 to 80 cm (24 to 31 in) in height at the shoulder and is coloured brown and white with a distinguishing black stripe. The males have long, often curved, horns. Like many other prey species, Tommies and Springboks (as they are familiarly called) exhibit a distinctive behaviour of stotting (running and jumping high before fleeing) when they are threatened by predators, such as cheetahs.

Etymology and name :

Gazelle is derived from the Arabic name ġazāl. The first Romance language to adopt it was Middle French, and the word entered the English language around 1600 from the French. Arab people traditionally hunted the gazelle. Appreciated for its grace, it is a symbol most commonly associated in Arabic literature with female beauty. One of the traditional themes of Arabic love poetry involves comparing the gazelle with the beloved, and linguists theorize ghazal, the word for love poetry in Arabic, is related to the word for gazelle.


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


사슴

계:    동물계
문:    척삭동물문
강:    포유강
목:    소목
아목:    반추아목
과:    사슴과

사슴은 사슴과 (Cervidae) 동물의 총칭으로, 포유강 소목의 한 과를 이룬다. 일반적으로 사슴이라고 불리는 동물 외에도 노루, 순록, 사불상 등이 사슴과에 포함된다. 한반도에는 백두산사슴(와파티사슴의 만주아종), 대륙사슴(꽃사슴, 일본사슴), 노루, 고라니 등 4종이 서식한다.



몸의 크기는 몸길이 약 30cm, 어깨높이 약 20cm의 소형종에서부터, 몸길이 3.1m, 어깨높이 2.35m의 대형종까지 여러 가지이다. 다리는 길고 가늘며, 걸음이 빠르고 보폭도 넓어 잘 달린다. 발은 두 개의 가운데 발가락으로 이루어져 있는데, 덮개로 덮여 있다. 또 퇴화한 또 다른 발가락이 두 개 있는데 발굽보다 위쪽에 위치하고, 달릴 때는 전혀 쓰이지 않는다. 사슴은 소보다 머리가 좁고, 코와 입이 다소 작다. 입술은 쉽게 움직일 수 있어 입술로 먹이를 문다. 사슴은 대부분 앞니가 아래에만 있고, 위에는 거친 피부로 된 두꺼운 판이 있어 앞니를 대신한다. 잎이나 가지를 뜯을 때 아랫니가 이 두꺼운 판을 누르게 된다. 위아래의 어금니는 끝이 날카롭게 많이 갈라져서 먹이를 씹기에 좋다.

시각은 좀 떨어지지만 청각과 후각이 예민하여 위험을 잘 포착한다. 귀는 크고 곧게 서 있어 어떤 방향에서 오는 소리도 들을 수 있고, 소리나는 방향을 알아낼 수 있다. 사슴은 먹이를 먹을 때나 쉴 때 항상 바람이 부는 쪽을 향하는데, 이는 바람에 실려 오는 포식자의 소리를 듣고, 냄새를 맡기 위해서이다. 가지가 많은 수컷의 뿔은 사슴류의 큰 특징의 하나이며, 소의 뿔과는 크게 다르다. 사슴의 뿔은 매년 4~5월 무렵 기부의 뿔자리로부터 떨어져 나가고, 그 자리에서 새로운 대각이 돋아난다. 대각은 벨벳모양의 짧은 털로 덮인 피부에 싸여 있으며, 속에는 수많은 혈관이 분포해 있다. 뿔이 발육하여 각질화가 끝나면 나무 등에 문질러 피부를 벗겨낸다. 뿔의 크기와 엄니의 발달과는 연관이 있는 듯하다. 장대한 엄니를 갖는 고라니는 뿔을 갖지 않으며, 어떤 종은 뿔이 있어도 짧다. 다만 남아메리카에 분포하는 몇몇 종은 뿔이 작은데도 엄니의 발달이 나쁜 것도 있다.

 

nima
سه شنبه 14 مرداد 1393

merc az site zibatoonsmiley

نظر شما درباره این آلبوم

نام شما : *  
پست الکترونیک : آدرس ایمیل اختیاری بوده و در سایت نمایش داده نمی شود
متن : *
آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود
آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود
آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود
آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود
آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود آیکن عکس دانلود
 
7 + 7 =  
 
  - نظرات پس از تائید نمایش داده خواهند شد .
- نظراتی که در آنها به شخص خاصی توهین شده باشد ، تائید نخواهد شد .
- نظراتی که به عکس بالا یا سایت مرتبط نباشد ، تائید نخواهد شد .
- نظرات خیلی کوتاه تائید نخواهد شد .
این آلبوم را در گوگل محبوب کنید.